Sommige herinneringen… die zitten niet alleen in je hoofd.
Die zitten in je lichaam.
In je gevoel.
Alsof je er zo weer in terug kunt stappen.
Als ik mijn ogen sluit… ben ik daar weer.
Ik lig in het gras.
De zon warm op mijn huid.
Het zachte geluid van grazende paarden om me heen.
Alles is stil… maar tegelijk voelt alles levend.
En daar zijn ze.
Destiny... En Vagebond.
Alsof ze nooit zijn weggegaan.
Vagebond was mijn begin
Een schimmeltje van 3 jaar oud, net ingereden…
met ogen zo zacht en vriendelijk,
dat je wist dat je hem meteen vertrouwen kon .
Hij voelde als veiligheid.
Als rust.
Als thuiskomen, zonder dat je wist dat je ergens naar op zoek was.
Bij hem hoefde ik niets te zijn.
Ik hoefde niets te bewijzen.
Ik mocht gewoon… bestaan.
In een tijd waarin ik aan het puberen was en mezelf soms kwijt was,
was hij degene waar ik naartoe ging.
Als ik verdriet had…
legde ik mijn hoofd tegen hem aan, sloeg mijn armen om zijn hals en liet ik het gaan.
Als ik vrijheid nodig had…
sprong ik op zijn rug, alleen een halster en een touwtje,
en galoppeerden we samen de wereld even uit.
Hij gaf mij ruimte.
Om te voelen.
Om te groeien.
Om mezelf te zijn.
Hij was mijn veilige plek.
Mijn once in a lifetime pony.
Mijn vriend.
En toen kwam Destiny
En alles veranderde.
Waar Vagebond mij droeg,
liet Destiny mij stilstaan.
Ze was kracht.
Ze was vuur.
Ze was alles wat ik soms niet wilde aankijken.
Ze accepteerde me niet zomaar.
Ze voelde haarfijn wanneer ik niet eerlijk was…
wanneer ik iets uit de weg ging…
wanneer ik mezelf kleiner maakte dan ik was.
En daar reageerde ze op.
Direct.
Duidelijk.
Zonder twijfel.
Als het haar buiten niet zinde?
Dan sprong ze gewoon over de omheining heen en liep ze terug naar stal.
Alsof ze zei: “Dit klopt niet. Doe het opnieuw.”
Met haar kon ik niet vluchten.
Niet doen alsof.
Niet weglopen.
Want de volgende keer dat ik bij haar kwam…
was ze het nog niet vergeten.
Zij hield mij verantwoordelijk.
Voor mijn energie.
Mijn keuzes.
Mijn gedrag.
En hoe confronterend dat soms ook was…
het was precies wat ik nodig had.
Samen hebben ze mij gevormd
Twee uitersten.
Zachtheid en kracht.
Vrijheid en grenzen.
En ergens daar tussenin…
ontstond ik.
Niet altijd zeker.
Niet altijd comfortabel.
Maar wel echt.
En nog steeds…
op momenten dat ik voel dat ik mezelf weer voorbij loop,
dat ik te veel doe, te weinig voel…
dan neem ik een moment.
Ik sluit mijn ogen.
En ik ga terug.
Naar dat weiland.
Naar dat gevoel.
Ik lig in het gras.
De wereld even stil.
En daar zijn ze weer.
Vagebond naast me.
Rustig, zacht, vertrouwd.
Destiny iets verderop.
Aanwezig. Alert. Echt.
En in dat moment…
voel ik het weer.
De verbinding.
De rust.
De waarheid.
Soms met een glimlach.
Soms met tranen.
Omdat ik ze mis.
Maar vooral…
met diepe dankbaarheid.
Dat ik deze twee zielen heb mogen ontmoeten.
Dat zij mij hebben gevormd tot wie ik nu ben.
En dat is waar Liva HorseSense is ontstaan.
Niet uit een idee.
Maar uit gevoel.
Uit ervaring.
Uit liefde.
✨ Liza (Destiny) & Vagebond… samen: Liva.
Voor altijd in mij. Voor altijd mijn basis.
Reactie plaatsen
Reacties