Als kind was ik eigenlijk altijd bezig met dieren.
En dan bedoel ik niet alleen dat ik gek was op paarden. Alles wat enigszins tam te krijgen was, moest door mij tam gemaakt worden. 😂 Ik kon daar eindeloos mee bezig zijn.
Ook tekende ik complete plannen voor later. Hoe mijn stal eruit moest komen te zien, hoeveel weiland erbij hoorde en waar alle paarden moesten staan. En dat zouden natuurlijk niet zomaar paarden worden. Nee, ik zou alle ‘slechte’ paarden opvangen. Paarden waar niemand meer iets mee kon. Die zou ik dan weer ‘goed’ maken en daarna een nieuw huisje voor ze zoeken.
Best ambitieus voor een kind. 😂
Zelfs onderweg in de auto was ik ermee bezig. Ik keek naar boerderijen, huizen en stukken land en dacht: daar zou ik wel kunnen wonen… daar kunnen de paarden staan… en dat weiland zou er ook nog mooi bij kunnen.
Overigens is er op dat vlak weinig veranderd. Ik doe dit nog steeds. 😂
Maar er was nog iets.
Mijn vader had koeien en ik kon als kind soms al aan een koe zien dat er iets niet klopte. Niet omdat ze duidelijke symptomen had, maar gewoon… iets was anders.
Dan zei ik tegen mijn vader dat er volgens mij iets met die koe was. In het begin geloofde hij daar niet zoveel van, tot hij een paar dagen later vertelde dat diezelfde koe bijvoorbeeld niet meer in de benen kon komen.
Dat gedrag, die kleine veranderingen en het aanvoelen dat er iets niet klopt, hebben me eigenlijk altijd al gefascineerd.
En als ik daar nu op terugkijk, is het misschien helemaal niet zo gek dat ik uiteindelijk gedragsspecialist ben geworden.
Want naast mijn liefde voor paarden heb ik het altijd heerlijk gevonden om problemen op te lossen. Ik ben zorgzaam, wil begrijpen waar gedrag vandaan komt en vind het gedrag van paarden en mensen ontzettend interessant.
En juist die combinatie maakt mijn werk zo leuk.
Want natuurlijk kan ik ontzettend blij worden van een paard dat na lange tijd ineens wel de trailer inloopt (het liefst pop ik dan de champagnefles), zich laat aanraken of weer ontspannen kan worden opgestapt.
Maar weet je waar ik misschien nog wel blijer van word?
Van een eigenaar die tussen neus en lippen door zegt:
“Ik kijk tegenwoordig veel meer naar de kleine signalen van mijn paard en ik merk dat ze daardoor beter op mij reageert.”
Dan heb je mij hoor.
De vrouw van deze opmerking is opgegroeid met behoorlijk ouderwetse ideeën over paarden. Het principe van: geef dat paard maar een rotschop, hij moet gewoon luisteren.
Dat heeft voor haar nooit goed gevoeld. Alleen: als je nooit geleerd hebt hoe het anders kan, wat moet je dan?
Ik ben een paar keer bij haar geweest en samen zijn we gaan kijken naar haar paard. Niet alleen naar wat ze wilde dat haar paard deed, maar vooral naar wat haar paard ondertussen allemaal vertelde.
Hoe kun je samenwerken? Wat zijn die kleine signalen? Wanneer zegt een paard eigenlijk al ‘dit vind ik moeilijk’, lang voordat het gedrag groot wordt?
Daarna ben ik ruim een half jaar niet bij haar geweest.
En toen ik terugkwam, waren ze met sprongen vooruitgegaan.
Dat vind ik dus geweldig.
Niet omdat ik een probleem voor haar heb opgelost, maar omdat zij iets heeft geleerd waardoor ze mij voor heel veel dingen helemaal niet meer nodig heeft. Ze kijkt anders, ze begrijpt meer. En daardoor is de samenwerking met haar paard veranderd.
Laatst kwam ik bij een andere klant, een boer met een paard met een opstapprobleem.
En ook daar werd ik zo blij van wat ik zag. Hij fokte zijn paarden bewust op karakter, ze kwamen veel buiten met soortgenoten, hadden ruime stallen en hij stond ontzettend open voor wat zijn paard aangaf.
Misschien lijken het kleine dingen, maar voor mij zijn dit juist de momenten waarop ik denk:
Yes! Er verandert echt iets.
De paardenwereld komt van ver. Van ‘een paard moet gewoon luisteren’ naar steeds meer mensen die zich afvragen: waarom doet mijn paard dit eigenlijk?
Die niet alleen willen dat iets opgelost wordt, maar hun paard willen begrijpen.
En begrijp me niet verkeerd: samenwerken betekent niet dat een paard alles mag en we met liefde, regenbogen en een hand wortels ieder probleem oplossen. 😂 Duidelijkheid, grenzen en veiligheid zijn minstens zo belangrijk.
Maar je kunt duidelijk zijn en luisteren.
Je kunt trainen en rekening houden met welzijn.
En je kunt een probleem oplossen zonder alleen maar te kijken naar hoe je het gedrag zo snel mogelijk weg krijgt.
Ik kijk verder dan alleen gedrag. Energie, voeding, omstandigheden, waar ik kan helpen help ik.
Ik denk dat dat uiteindelijk is waar ik het meeste voldoening uit haal.
Natuurlijk wil ik het paard helpen dat voor mijn neus staat. Maar als ik ondertussen de eigenaar iets kan meegeven waardoor die de komende tien, twintig of misschien wel dertig jaar anders naar paarden kijkt, bereik ik veel meer.
Dan draag ik op mijn eigen kleine manier bij aan beter paardenwelzijn.
En als iemand dan heel terloops zegt:
“Ik kijk nu anders naar mijn paard.”
Tja.
Dan blijkt die paardengedragstrainer ineens gewoon een behoorlijk weekdier te zijn. 😂
En dat kleine meisje dat vroeger fantaseerde van haar opvangstal voor alle ‘slechte’ paarden?
Die droom is er nog steeds.
Reactie plaatsen
Reacties